Սերը լի է տարբեր զգացմունքներով, որոնք մարդու կյանքը դարձնում են և՛ գեղեցիկ, և՛ դժվար։ Այն մարդուն տալիս է երջանկություն, ուրախություն և ջերմություն, բայց երբեմն նաև բերում է ցավ ու տառապանք։ Մարդը չի կարող ապրել առանց սիրո, որովհետև սերը մարդու հոգու կարևոր մասն է և կյանքի իմաստներից մեկը։ Երբ մարդը սիրում է, նա իրեն ուժեղ ու երջանիկ է զգում, իսկ սիրուց բաժանվելիս կամ անհասկանալի մնալիս մեծ ցավ է ապրում։ Այդ պատճառով սերը ներկայացվում է և՛ որպես երջանկություն, և՛ որպես տառապանք։
Սերը մարդու և կյանքի անբաժանելի մասն է, որովհետև այն փոխում է մարդու ամբողջ ներաշխարհը։ Այդ գաղափարը շատ գեղեցիկ է արտահայտված Նահապետ Քուչակի «Ես աչք ու դու լոյս, հոգի» բանաստեղծության մեջ։ Բանաստեղծը ցույց է տալիս, որ սիրելի մարդը իր կյանքի համար այնքան կարևոր է, որքան լույսը՝ աչքի, կամ ջուրը՝ ձկան համար։ Նա ասում է, որ եթե իրեն բաժանեն սիրելիից, ապա դրանից ավելի ծանր բան չկա։ Ստեղծագործության մեջ սերը ներկայացվում է որպես երջանկություն, որովհետև սիրելիի ներկայությունը մարդուն ուժ և կյանքի իմաստ է տալիս։ Սակայն այն նաև դառնում է տառապանք, քանի որ սիրուց բաժանումը մարդու համար անտանելի ցավ է։ Քուչակը ցույց է տալիս, որ սիրող մարդը ամբողջովին կապված է իր սիրուն և առանց դրա իրեն միայնակ ու դատարկ է զգում։
Այսպիսով՝ սերը մարդու կյանքի անբաժանելի մասն է։ Այն մարդուն տալիս է երջանկություն, ջերմություն և կյանքի իմաստ, սակայն կարող է նաև պատճառ դառնալ ցավի ու տառապանքի։ Սիրո ուժն այնքան մեծ է, որ այն փոխում է մարդու կյանքն ու զգացմունքները։ Հենց այդ պատճառով էլ սերը միշտ ներկայացվում է երկու ձևով՝ և՛ որպես երջանկություն, և՛ որպես տառապանք։
~ Կարոլինա Եսայանի ուսումնական բլոգ ~ 