Գրական և պատմական հատվածները ունեն մեկ ընդհանրություն, որը դավաճանությունն է: Սակայն դավաճանությունը որքան էլ ինքնին զազրելի արարք է, այն նույնպես ունի աստիճաններ: Համեմատության մեջ Վասիլիկին անգամ կարելի է հասկանալ և փորձել արդարացնել, բայց Գետադարձի դավաճանությունը ուղղակի հարված է մի ամբողջ թագավորության և նրա ժողովրդին: Իսկ ճիշտ ընտրության դեմքում երկու դավաճանություններն էլ կփոխեին իրադարձությունների ընթացքը:
Ցանկացած դավաճանության հետևում է կործանված ճակատագիր՝ գոնե սկզբում: Սակայն համեմատության մեջ Պետրոս Գետադարձի դավաճանությունը կործանում է ոչ թե անհատի ճակատագիրը, այլ մի ամբողջ ժողովրդի, որը բնավ արդարացում չունի, և դարերով անեցքի ու անհամարանքի է արժանացել: Եթե Վասիլիկը սիրեր Զաբուղոին, ոչ թե նրանից ակնկալիք ունենար, ապա կփորձեր փոխել Զաբուղոի կյանքն ու ճակատագիրը դրական ուղղությամբ: Զաբուղոն բավականաչափ սիրում էր նրան և լուռ կհնազանդվեր նրա յուրաքանչյուր խնդրանքի: Բայց չնայած դրան, Վասիլիկը ընտրեց դավաճանության ուղին: Իսկ Պետրոս Գետադարձի դավաճանությունը մեր պատմության ամենաամոթալի էջերից մեկն է, որտեղ հայոց կաթողիկոսը մեր թագավորությունը կտակում է Բյուզանդական կայսրությանը՝ Սմբատ Բ — ի մահից հետո, որը հայտնի է «ամոթալի կտակ» անվամբ: Նա իր դավաճանությունը հասցնում է մինչև վերջ և սկուտեղի վրա Անիի բանալիները վանձնում է Բյուզանդիային: Եթե չլինել Գետադարձի բյուզանդամետությունը և դավաճանությունը, ապա Անիի թագավորությունը կշարունակեր ծաղկել և հզորացնել երկիրը: Իսկ դրա փոխարեն, Գետադարձը ընտրեց այլ ճանապարհ, որը հետագայում բերեց Անիի թագավորության կործանմանը:
Այսպիսով՝ յուրաքանչյուր ընտրությունից առաջ, թե անհատը և թե առավել ևս պետական գործիչը պետք է երկար մտածեն, ծանր ու թեթև անեն կորցնելիքը և շահելիքը, ապա նոր գնան ճակատագրական քայլի:







