Օրերից մի օր, թշնամի թագավորությունից մի սուրհանդակ էր եկել: Նա գահի շուրջը մի շրջան էր գծել և լուռ նստել: Թագավորը հասկանում էր, որ իրենց վտանգ է սպառնում: Ցավոք, ո՛չ նազիր վեզիրները, ո՛չ գիտունները չկարողացան հասկանալ և օգնել: Երկար փնտրելուց հետո, օգնության կանչեցին խելացի ջուլհակին: Նա կարողանում է, առանց խոսքի, ժեստերի լեզվով, արժանի պատասխան տալ զավթիչ երկրի սուրհանդակին: Նա պարտված, գլխիկոր հեռանում է:
Թագավորը ցանկանում է նրան վեզիր դարձնել: Ջուլհակը չի համաձայնում, ասելով, որ ինքը երջանիկ է իր մասնագիտությամբ: Բայց խորհուրդ է տալիս, որ հարգեն հասարակ ջուլհակին և կոշկակարին: Հարուստ լինելը ոչ միշտ է խելքի նշան: Պետք է հարգել երկրի յուրաքանչյուր քաղաքացուն, անկախ պաշտոնի և հարստության:
Այս հեքիաթը ինձ սովորեցրեց, որ պետք է խելացի լինել և հարգել բոլորին:

