Էսսեներ

Ինչպե՞ս են ժամանակաշրջանը և միջավայրն ազդում անհատի բարոյական հատկանիշների վրա: Բարոյական ի՞նչ հատկանիշներ պետք է ունենա պետական գործիչը: Ինչպիսի՞ն է քո երազանքի Հայաստանը:

Յուրաքանչյուր անհատի բնավորությունը և վարքագիծը ձևավորվում են այն միջավայրից և ժամանակաշրջանից, որտեղ նա ապրում է։ Պատերազմները, սոցիալական պայմանները, կրթությունը և հասարակական արժեքները կարող են մարդու մեջ զարգացնել թե՛ ուժեղ, թե՛ թույլ կողմեր՝ ազդելով նրա բարոյական ընտրությունների վրա։

Ժամանակաշրջանն ու միջավայրը մեծապես ձևավորում են անհատի բարոյական հատկանիշները, իսկ պետական գործչի համար դրանք պետք է լինեն հատկապես բարձր և պատասխանատու։

Րաֆֆու «Խենթը» ստեղծագործության դրվագում Վարդանը հայտնվում է քաղաքում և տեսնում զարգացած, կազմակերպված հասարակություն։ Այդ միջավայրում ամեն քաղաքացի զինվոր է, և չկա զինվորանոցի անհրաժեշտություն, ինչը ցույց է տալիս հասարակության բարձր կազմակերպվածության մակարդակը։ Սակայն միևնույն ժամանակ, նույն միջավայրում ընթանում են նաև հակասական խոսակցություններ ու շահերի բախումներ, որտեղ մարդիկ փորձում են տարբեր ճանապարհներով հասնել իրենց նպատակներին։ Սա ցույց է տալիս, որ նույնիսկ զարգացած միջավայրում անհատի բարոյական դիրքորոշումը կարող է տատանվել՝ կախված իր շրջապատից և ժամանակի պահանջներից։

Նման օրինակ կարելի է տեսնել նաև պատմական հատվածում, որտեղ ներկայացվում է Արամ Մանուկյանի գործունեությունը Հայաստանի Հանրապետության կայացման շրջանում։ Այդ ժամանակաշրջանը շատ ծանր էր՝ պատերազմներ, պետականության կորուստ և նոր պետության ստեղծման անհրաժեշտություն։ Արամ Մանուկյանը այդ պայմաններում դրսևորեց բարձր բարոյական հատկանիշներ՝ պատասխանատվություն, հայրենասիրություն, վճռականություն և կազմակերպչական ունակություններ։ Նա կարողացավ միավորել մարդկանց, կազմակերպել ինքնապաշտպանություն և հիմք դնել պետական կառույցների ձևավորմանը։ Սա ցույց է տալիս, որ դժվար ժամանակաշրջանը կարող է անհատին դարձնել ավելի ուժեղ և պետական մտածողությամբ առաջնորդ։

Պետական գործիչը պետք է լինի արդար, պատասխանատու, հայրենասեր, հեռատես և կարողանա իր անձնական շահը ստորադասել ժողովրդի շահին։ Միայն այդ դեպքում նա կարող է ճիշտ որոշումներ ընդունել և առաջնորդել պետությունը։

Այսպիսով՝ ժամանակաշրջանն ու միջավայրը մեծ ազդեցություն ունեն մարդու բնավորության ձևավորման վրա, սակայն հատկապես պետական գործիչը պետք է կարողանա պահպանել իր բարոյական բարձր արժեքները ցանկացած իրավիճակում։ Իմ երազանքի Հայաստանը այն պետությունն է, որտեղ կան արդարություն, խաղաղություն, զարգացած կրթություն և միասնություն, և որտեղ յուրաքանչյուր քաղաքացի իրեն զգում է պաշտպանված ու կարևոր իր երկրի համար։

Էսսեներ

Ինչու՞ է կարևոր հիշել մեր պատմությունը և գրականությունը, և ինչպե՞ս կարող է այն մեզ օգնել մեր ապագան կառուցել։

Մարդու և հասարակության զարգացման կարևոր հիմքերից մեկը սեփական պատմությունը և մշակույթը ճանաչելն ու պահպանելն է։ Ժողովրդի հիշողությունը, լեզուն և գրականությունը ձևավորում են նրա ինքնությունը, իսկ անցյալի փորձը օգնում է հասկանալ ներկան և ճիշտ կողմնորոշվել ապագայում։

Մեր պատմությունն ու գրականությունը կարևոր են, որովհետև դրանք ձևավորում են ազգային ինքնություն և օգնում են պահպանել ժողովրդի միասնությունն ու արժեքները տարբեր ժամանակներում։

Դա կարելի է տեսնել Սիլվա Կապուտիկյանի «Քելե՛, լաո» բանաստեղծության մեջ, որտեղ արտահայտվում է հայրենիքի նկատմամբ խոր կարոտն ու վերադարձի ցանկությունը։ Բանաստեղծության հերոսը չի ընդունում այն փաստը, որ հողն ու մարդը բաժանված են, և նրա խոսքում մշտապես կրկնվում է հայրենիք վերադառնալու գաղափարը։ Այստեղ գրականությունը դառնում է ոչ միայն զգացմունքների արտահայտություն, այլ նաև ազգային ինքնության պահպանումի միջոց, որը հիշեցնում է մարդուն իր արմատների մասին և կապում է նրան հայրենի հողի հետ։

Նույն գաղափարը կարելի է տեսնել նաև պատմական հատվածում, որտեղ ներկայացվում է ազգային կյանքի աշխուժացումը և մշակույթի զարգացումը։ 1960-ական թվականներին, երբ որոշ չափով թուլանում են սահմանափակումները, հայ գրականությունն ու արվեստը սկսում են զարգանալ, իսկ ազգային թեմաները նորից դառնում են կարևոր։ Ժողովուրդը բարձրացնում է իր պատմական հիշողությունը, պահանջում է հիշել Հայոց ցեղասպանության զոհերին և պահպանել ազգային արդարության գաղափարը։ Հուշահամալիրների ստեղծումը և հանրային հիշողության վերականգնումը ցույց են տալիս, որ պատմության գիտակցումը դառնում է հասարակության համախմբման և ինքնության պահպանման հիմք։

Այսպիսով՝ մեր պատմությունն ու գրականությունը ոչ միայն անցյալի մասին են, այլ նաև ուղղություն են տալիս ապագային։ Դրանք օգնում են պահպանել ազգային ինքնությունը, ամրացնել համակեցությունը և հիշեցնել, որ ժողովուրդը կարող է զարգանալ միայն այն ժամանակ, երբ չի մոռանում իր արմատները։

Էսսեներ

Նշի՛ր՝ պատմական որ իրադարձություններն են ներկայացնում գեղարվեստական և պատմական տեքստերը՝ մեկնաբանելով պատերազմի և նրա թողած հետևանքների պատճառահետևանքային կապը։ /Պատճառ և հետևան/

Պատերազմը մարդկության պատմության ընթացքում միշտ եղել է ամենածանր և ամենախորը հետևանքներ թողնող երևույթներից մեկը, որը փոխել է ոչ միայն պետությունների ճակատագրերը, այլ նաև մարդկանց կյանքը, մտածողությունը և արժեքային համակարգը։

Պատերազմը միշտ ունենում է ինչպես կործանարար, այնպես էլ պատմական զարգացումների վրա ազդող հետևանքներ, քանի որ այն միաժամանակ առաջացնում է տառապանք, կորուստ, բայց նաև կազմակերպված դիմադրություն և պայքար։

Գեղարվեստական հատվածը ներկայացնում է Ակսել Բակունցի «Սպիտակ ձին» ստեղծագործության մի դրվագ, որտեղ Սիմոնը դաժան վերաբերմունք է ցուցաբերում իր ձիու՝ Ցոլակի նկատմամբ։ Սիմոնը այդպես էր վարվում, քանի որ չէր ցանկանում, որ իր Ցոլակը գնա պատերազմի։ Նրա համար ձին շատ թանկ էր, և նա փորձում էր ցանկացած կերպ խանգարել նրա հեռանալուն։ Նույնիսկ ոչ միայն Սիմոնը, այլ նաև նրա ընտանիքը չէր ցանկանում կորցնել Ցոլակին, ինչի միջոցով երևում է, թե ինչպես պատերազմը կարող է ազդել մարդկանց հոգեբանության վրա և ստիպել նրանց անել կտրուկ ու ցավալի քայլեր։ Սակայն այդ ամենի արդյունքում կենդանին նույնպես տուժում է և շարունակում է իր ճանապարհը ծանր վերքերով։

Հենց այս գաղափարը՝ պատերազմի դաժան ազդեցությունը մարդու վարքի և կյանքի վրա, տեսնում ենք նաև պատմական հատվածում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ձևավորվեց հայկական կամավորական շարժումը, և հայ ժողովուրդը սկսեց մասնակցել Կովկասյան ճակատում ընթացող մարտերին։ Հայկական ջոկատները ռուսական բանակի կազմում կռվում էին թուրքական զորքերի դեմ՝ նպատակ ունենալով ազատագրել հայրենի տարածքները։ Սակայն այդ պատերազմը նույնպես ծանր հետևանքներ էր թողնում՝ զոհեր, ավերածություններ և մարդկային մեծ կորուստներ։ Կամավորական շարժումը ցույց էր տալիս, որ պատերազմի պայմաններում ժողովուրդը ստիպված էր ընտրել պայքարի ճանապարհը՝ նույնիսկ կյանքի մեծ գնով։

Այսպիսով՝ և՛ գեղարվեստական, և՛ պատմական հատվածները ցույց են տալիս նույն գաղափարը․ պատերազմը մարդուն դնում է ծանր իրավիճակների մեջ, որտեղ առաջանում է ցավ, դաժանություն և կորուստ, բայց նաև ձևավորվում է պայքարի և ինքնապաշտպանության գիտակցություն։ Պատերազմը միաժամանակ կործանում է և ձևավորում պատմություն։

Էսսեներ

Համադրելով պատմական փաստերն ու գեղարվեստական հատվածները՝ ներկայացրո՛ւ Տիգրան Երվանդյանին՝ որպես պետական և քաղաքական գործչի՝ համապատասխան հատվածներով հիմնավորելով պատասխանդ։

Պետական և քաղաքական գործիչը պատմության մեջ առանձնանում է նրանով, թե ինչպես է նա կարողանում համադրել ուժը, դիվանագիտությունը և պետական շահը՝ ապահովելով երկրի դիրքը միջազգային հարաբերություններում։ Հին Հայաստանի պատմությունը ցույց է տալիս, որ նույնիսկ մեծ տերությունների շրջանում հնարավոր էր պահպանել ազդեցություն և զարգացում՝ ճիշտ քաղաքական ընտրությունների շնորհիվ։

Հաջող պետական կառավարումը հաճախ հիմնված է խելամիտ դաշինքների և քաղաքական հավասարակշռության վրա։

Դա կարող ենք տեսնել Մովսես Խորենացի «Տիգրան և Աժդահակ» ստեղծագործության մեջ։ Այստեղ Տիգրան Երվանդյանը ներկայացվում է որպես խոհեմ և հեռատես արքա, ով կարողանում է ճիշտ գնահատել քաղաքական իրավիճակը և դաշնակցել Կյուրոս Մեծի հետ։ Նրա այս քայլը նպաստում է Մարաստանի թագավորության տապալմանը և տարածաշրջանում ուժերի նոր դասավորությանը։ Խորենացին Տիգրանին բնութագրում է որպես քաջ և իմաստուն ղեկավար, ով իր գործողություններով ընդլայնում է հայկական սահմանները և բարձրացնում երկրի հեղինակությունը։

Նույն գաղափարը արտահայտվում է նաև պատմական հատվածում, որտեղ Տիգրան I Երվանդյանը ներկայացվում է որպես ուժեղ պետական գործիչ։ Նա աջակցում է Կյուրոս Մեծին Մարաստանի դեմ պայքարում և այդ դաշնակցության արդյունքում Հայաստանը ստանում է արտոնյալ դիրք Աքեմենյան տերության մեջ։ Նրա իշխանության տարիներին հայկական տարածքները ընդարձակվում են, ինչը վկայում է պետության ուժեղացման և քաղաքական ազդեցության մասին։

Այսպիսով՝ Տիգրան Երվանդյանը ներկայացվում է որպես պետական և քաղաքական գործիչ, ով խելամիտ դաշինքների և ճիշտ ռազմավարության միջոցով կարողացել է ապահովել Հայաստանի ուժեղ դիրքը տարածաշրջանում։

Էսսեներ

Զուգադրելով գեղարվեստական և պատմական հատվածները՝ մեկնաբանի′ր ժամանակի և տարածության մեջ հայոց արքաների՝ որպես ուժեղ առաջնորդների տապալման պատճառները։

Ժամանակի և տարածության մեջ հայոց արքաների՝ որպես ուժեղ առաջնորդների տապալումը կապված է ոչ միայն արտաքին թշնամու ուժի, այլև խաբեության, դավադրության և ներքին թուլացման հետ։ Այդ գործոնները հաճախ ավելի վտանգավոր են եղել, քան բաց պատերազմը, քանի որ խախտել են վստահությունը և թուլացրել պետական հիմքերը։

Ուժեղ առաջնորդի կայունությունը կախված է ոչ միայն նրա անձնական ուժից, այլև նրա շուրջ ստեղծված քաղաքական իրավիճակից և շրջապատի վստահելիությունից։

Դա մենք կարող ենք նկատել Փ․ Բուզանդի «Արշակ և Շապուհ» ստեղծագործության մեջ։ Արշակ թագավորը, վստահելով Շապուհի խոստումներին և երդումներին, գնում է նրա մոտ՝ կարծելով, թե հնարավոր է խաղաղ հարաբերություններ հաստատել։ Սակայն պարսից արքան օգտագործում է այդ վստահությունը և խաբեությամբ նրան ենթարկում նվաստացման ու գերության։ Արշակը զրկվում է ազատությունից և փակվում Անհուշ բերդում, որտեղ էլ վերջնականապես կորցնում է իր իշխանությունը։

Իսկ պատմական հատվածում ներկայացված է Բագրատունյաց թագավորության անկումը, երբ Գագիկ II-ը փորձում էր պաշտպանել Անին և ամրապնդել պետությունը։ Չնայած նրա և ժողովրդի դիմադրությանը՝ քաղաքական խաբեություններն ու դավադիր քայլերը հանգեցնում են թագավորության թուլացմանը։ Ի վերջո Գագիկ II-ը հրավիրվում է Կոստանդնուպոլիս բանակցությունների անվան տակ, որտեղ խաբեությամբ զրկվում է իր իշխանությունից և այլևս չի վերադառնում հայրենիք։

Այսպիսով՝ երկու հատվածներն էլ ցույց են տալիս, որ նույնիսկ ուժեղ առաջնորդը չի կարող պահպանել իր դիրքը, եթե շրջապատված է անվստահելի ուժերով և քաղաքական խաբեություններով։