Ռաֆֆու «Խենթը» ոչ միայն կերպարի պատմություն է, այլև մարդու ներաշխարհի, ժողովրդի հոգևոր վիճակի և ճշմարտության որոնման մասին խորքային մտածում։ Խենթը արտասովոր հերոս չէ, այլ մի մարդ, որի խենթությունը բխում է ոչ թե մտքին վնասվելուց, այլ աշխարհին չհաշտվելու, անարդարության դեմ միանձնյա պայքարելու անկարողությունից։ Նա խենթ է համարվում միայն նրա համար, որ տեսնում է այն, ինչին մյուսները ուշադրություն չեն դարձնում, և ասում է այն, ինչին մյուսները լռում են։ Նրա կերպարը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է հասարակությունը մերժել սեփական խիղճը միայն այն պատճառով, որ այն անհարմար է։
Խենթի և գյուղացիների միջև ձևավորվում է հակադրություն. նրանք չեն հասկանում նրա ասածը, վախենում են, բայց միաժամանակ հետաքրքրությամբ լսում։ Նրա խենթությունը իրականում խորագույն բանականության դրսևորում է. նա զգում է մարդկանց անտարբերությունը, և դա նրան օտարեցնում է հասարակությունից։ Խենթը բացահայտում է այն ճշմարտությունները, որոնք մարդիկ ցանկանում են թաքցնել նույնիսկ իրենցից։
Ամփոփելով, կարելի է ասել, որ Խենթը ճշմարտության մարմնացում է՝ մի մարդ, որը չի վախենում ասել այն, ինչ ուրիշները խուսափում են արտաբերել։ Նա ժողովրդի խիղճն է, որը, ցավոք, դատապարտված է մենության։ Նրա կերպարը հիշեցնում է, որ երբեմն հասարակությունն է խենթ անվանում ամենախելացի մարդուն պարզապես այն պատճառով, որ նա չի լռում։






























