Մայրենի

Գործնական քերականություն

1.   Նախադասությունը լրացրո՛ւ:

Եվ, բայց, որպեսզի բառերը կոչվում են շաղկապներ, քանի որ կապում են նախադասություններ:

Կետերը փոխարինի՛ր ինչ-որ կամ ինչ որ բառերով: Դրանցից ո՞րն է շաղկապ:

Երազում տեսնում էր այն, ինչ որ ծնողները խոստացել էին բերել այդ հեռու երկրից: Հավանաբար, ինչ–որ  կենդանի անցավ խավար փողոցով: Ծաղկաթմբերի վրա ինչ–որ  ստվեր էր սողում: Այդ փոքրիկ, փայլփլուն աչքերով սևուկն ինչ որ   տեսնում էր, անմիջապես փորձում էր կրկնել: Երևի ինչ–որ  ուրախ բան էր մտածում ու ինքն իրեն ժպտում: ինչ որ  այս դղյակում գտար՝ քոնը կլինի: Կարծես ինչ–որ  նվիրական ու թանկ բան էր գտել: Ուրիշներից թաքցնում էր՝ ինչ որ  նվիրական ու թանկ էր իր համար: Ինչ–որ   փոքրիկ զրահակիր կենդանի էր ետ ու առաջ գնում՝ լարովի խաղալիքի պես: Ինչ որ  եղել է, ոչինչ, մոռացի՛ր:

2..   Նախադասություններից դուրս հանի՛ր ընդգծված բառերը: Դրանք ի՞նչ ընդհանրություն ունեն:

Վա՛հ, ի՛նչ զարմանալի բաներ ես պատմում:

Ուխա՜յ, սիրտս հովացավ, ի՜նչ լավ ջուր էր:

Բա՜, որ ասում էի՝ կգտնե՜մ, ջա՜ն, ջա՜ն:

Հե՜յ, ո՞վ ես, ի՞նչ ես ուգում:

Դե՛, առաջ չգաս, թե չէ վատ կլինի:

Վա՛հ, Ուխա՜յ , Բա՜, Հե՜յ, Դե՛

Նրանք բոլորը կամ ՛ բացականչություն են, կամ ՛  շեշտված բառեր։ Բոլորն էլ արտահայտում են զգացմունքներ։  

3. Տրված բառերը տեղադրի՛ր նախադասությունների մեջ: Անվանի՛ր բառերի այդ խումբը:

Ծուղրուղո՜ւ, վա՜յ, փի՛շտ, շրը՜խկ, պահո՜, հա՛ֆ-հա՛ֆ, դը՜ռռ, վա՜շ-վի՜շ:

Փի՛շտ, անպիտա՛ն, ի՞նչ ես բազմել սեղանին:

Հա՛ֆհա՛ֆ, — լսվեց հանկարծ. ուրեմն նրանք մոտենում են տանը:

Վա՜յ, հիմա ի՞նչ եմ անելու, ո՞ւր եմ գնալու:

Ձորում գետն էր հառաչում՝ վա՜շվի՜շ:

Շրը՜խկ, ու վերջ. էլ ոչ մեկը չի մտնի այս սենյակը:

Պահո՛, սա արդեն նորություն է:

Ծուղրուղո՜ւ, ոսկի եմ գտել:

Անվերջ ու միալար դռռում է, ու հենց ականջս է ընկնում՝ դը՜ռռ, ուզում եմ փախչել այստեղից: