Մայան փոքրիկ գյուղից տեղափոխվեց քաղաք՝ իր երազած մեծ կրթությունը ստանալու համար։ Նա սովորել էր փոքր համալիրված կրթական համակարգում, որտեղ բոլորը միասնաբար էին ապրում։ Սակայն քաղաքում կյանքը շատ տարբեր էր։
Ամեն օր Մայան վերադառնում էր իր նոր բնակարան ու միակ բանը, որը նրան ուրախացնում էր, նրա գրքերն էին։ Նա չէր կարողանում գտնել մի ընկեր, ում հետ կարողանար կիսվել իր մտահոգություններով կամ ընդհարապես խոսել։ Բայց մի օր՝ դասերի միջից դուրս գալով, նա հանդիպեց Անահիտին՝ բարձր դասարանցի աղջկան։ Մայան լուռ էր, բայց Անահիտը նրա հետ սկսեց քննարկել դասերը, կամավոր աշխատանքները, և քիչ-քիչ, Անահիտը նրա ընկերուհին դարձավ։
Անահիտը Մայային ցույց տվեց, թե ինչպես կարելի է փորձել նոր իրերը սիրել՝ քաղաքի ռեստորաններ, զբոսայգիներ, ու բացի այդ, միասին աշխատեցին որոշ խմբերում, դասընկերների հետ միասին։ Մի քանի ամիս անց, Մայան արդեն զգում էր, որ քաղաքը դարձել է իր երկրորդ տունը։ Նա սովորեց, որ երբ մարդ հայտնվում է նոր միջավայրում, նրա կողքին պետք է լինեն մարդիկ, որոնք պատրաստ են աջակցել ու ծանոթացնել նրան նոր աշխարհին։
Այս պատմությունը ցույց է տալիս, որ հարազատ միջավայրից դուրս հայտնված մարդուն պետք է օգնել ու նեցուկ լինել, մինչև որ նոր տեղին հարմարվի: